Υπάρχει μια (μεγάλη και όμορφη) γωνιά του κόσμου, το Ρίο ντεΤζανέϊρο της Βραζιλίας που Θεός, φύση και ανθρώπινη μέριμνα το προίκισαν μεξεχωριστή ομορφιά, και τουλάχιστον μια φορά κάθε χρόνο, για αρκετές ημέρες,συγκεντρώνει τα φώτα της παγκόσμιας ειδησεογραφίας, προκαλώντας θαυμασμό καιαπορία.Πρόκειται φυσικά για την περίοδο του περίφημου καρναβαλιούτο οποίο, συμπίπτει με την έναρξη της Μεγάλης Τεσσαρακοστής (κατά την ρωμαιοκαθολικήΕκκλησία) και προσελκύει χιλιάδες επισκέπτες από ολόκληρο τον κόσμο, που συμμετέχουνστις ξέφρενες εκδηλώσεις του και για λίγες ώρες, λίγες ημέρες ή μεταφορικά καιγια πάντα, μεταβάλλονται σε Cariocas (γηγενείς κατοίκους του Ρίο).
Στην αποκορύφωση των εκδηλώσεων του καρναβαλιού, βρίσκονταιοι 4 νύχτες των παρελάσεων των σχολών της σάμπα (escolas de sambas) του Ρίο(Παρασκευή για τα μικρά παιδιά, Σάββατο, Κυριακή και Δευτέρα για τις 20-25σχολές). Απ' αυτές, ξεχωρίζουν ιδιαίτερα οι δύο τελευταίες παρελάσεις με τιςκαλλίτερες σχολές: τα Grupo Especial. Όλες διαρκούν από τις 9 το βράδυ μέχρι τοπρωΐ (8-10 π.μ.!). Κάθε σχολή αποτελεί ουσιαστικά μια "παρέα", καικάθε παρέα αριθμεί από 3.000 έως 6.000, μπορεί και πολύ περισσότερα μέλη!
Αποσπάσματα και σκηνές από τις παρελάσεις των σχολών με ταάρματα, τις αμφιέσεις και την ορχήστρα τους, μεταδίδονται πάντοτε από τα τηλεοπτικάδίκτυα όλης της γης, ενώ στην τηλεοπτική ατμόσφαιρα, ιδιαίτερη εντύπωση προκαλούνο (εκπληκτικά ξέφρενος) χορός της σάμπας, οι εντυπωσιακές, πολύχρωμες,πολύτιμες και γεμάτες σουρεαλιστική έμπνευση στολές, που οι ντόπιοι τις αποκαλούν"φαντασία", τα κατάφορτα και ογκώδη άρματα που εκπλήσσουν για τομεράκι του λαού του Ρίο, οι υπέροχες καλλίγραμμες, λευκές, ινδιάνες, αφρικανέςκαι μιγάδες Cariocas, η φρενήρης αίσθηση ενός μεθυστικού γλεντιού χωρίς όριακαι όρους, που προσφέρεται απλόχερα, συγκινεί και διεγείρει ακόμη και τοτελευταίο ανθρώπινο κύτταρο.
Στην πραγματικότητα όμως, καμμία τηλεοπτική εικόνα, καμμίαφωτογραφία, ούτε καν χιλιάδες λέξεις δεν είναι ικανές να περιγράψουν έστω καιστοιχειωδώς παραστατικά, το αληθινό, πέρα από κάθε φαντασία και προσδοκίακλίμα, ενός αποθεωμένου πανηγυριού χαράς, χορού και κεφιού στο οποίο, πολλέςδεκάδες χιλιάδες μελών των σχολών, εκατοντάδες χιλιάδες θεατών πουπαρακολουθούν την παρέλαση από τις κερκίδες και τα θεωρεία του"Σαμπόδρομου", συμμετέχουν αδελφωμένα όλοι τους, γελώντας, χορεύονταςκαι τραγουδώντας ασταμάτητα, κάτω από τον υπερβολικά ζεστό καλοκαιρινόνυχτερινό ουρανό, ή κάτω από τις θερμές στάλες μιας ξαφνικής τροπικήςνεροποντής, σε μια από τις ομορφότερες πόλεις του κόσμου, στο θρυλικό Ρίο ντεΤζανέϊρο.
Το καρναβάλι του Ρίο, όχι μόνο δικαιώνει τον μύθο του, αλλάείναι κατά πολύ ανώτερο από την φήμη του. Αποτελεί το μεγαλύτερο και από άποψηδιοργάνωσης, το ακριβότερο θέαμα του κόσμου, με το οποίο κανένα άλλο δεν μπορείνα συγκριθεί.Δυνατή μουσική, ορχήστρες εκατοντάδων μελών με κρουστά κάθεείδους, τραγουδιστές και χορωδοί, συνοδεύουν από την είσοδο έως την έξοδό τηςκάθε σχολής (παρέα), η πολύχρωμη έλευση της οποίας, από μακριά θυμίζει πορεία θριάμβουαναρίθμητων λεγεώνων κεφιού.
Κατά την διάρκεια της διέλευσής της, ο θεατής, υπό τουςήχους της αυθεντικής σάμπα, υποβάλλεται σε τέτοιο βαθμό, που αν κρατήσει τηνψυχραιμία του δεν μπορεί παρά να συλλάβει τον εαυτό του να μένει ξεχασμένος με ανοικτότο στόμα από την κατάπληξη των όσων βλέπει και ακούει, των όσων απολαμβάνουν οιαισθήσεις του.Όλοι οι άλλοι θεατές παρασύρονται, με τον υπόλοιπο κόσμο, σεένα ατελείωτο ξέφρενο χορό, στον ρυθμό της επαναλαμβανόμενης σάμπα, ολόκληρητην νύχτα.
Όταν πλέον ξημερώσει για τα καλά και ο καλοκαιρινός ήλιοςτου Ρίο σηματοδοτήσει την έξοδο και της τελευταίας σχολής από το περίφημο "Σαμπόδρομο"του Ρίο (που συνήθως είναι και η καλλίτερη της "βραδυάς"), όχι μόνο θατρέξει πίσω της μέχρι να διαλυθεί, αλλά επιστρέφοντας για ανάπαυση, όπου καιόταν ακούσει ήχο σάμπας, παρά την αϋπνία ημερών, δεν θα μπορεί να αντισταθεί στονρυθμό και την μελωδία που υμνούν την χαρά, την ομορφιά, την αγάπη στην Βραζιλία.Χωρίς υπερβολή ακόμη και στα όνειρά του, σάμπα θα ακούει και θα χορεύει.
Κι' αν για τον οποιονδήποτε πολίτη του κόσμου, το καρναβάλιτου Ρίο, μοιραία θα μείνει αξέχαστο –και χωρίς αμφιβολία οπουδήποτε αλλούανεπανάληπτο, για έναν Καστοριανό, οι συγκρίσεις θα είναι αναπόφευκτες και οιεκπλήξεις πολλές.Αφ' ενός μεν θα αναλογιστεί, ότι την επιτυχημένη ποιότητατης έστω και μιας σχολής, η παρέλαση της Καστοριάς, δεν θα μπορέσει να τηνεπιτύχει ούτε και σε 200 χρόνια, με όλες τις καστοριανές παρέες και ταμπουλούκια που θα παρελάσουν! Στις καλλίτερες δε σχολές, θα σκεφτεί ότι απλώς,αυτό δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ στον αιώνα τον άπαντα.
Θα θαυμάσει την βραζιλιάνικη αυθεντικότητα, ενός θεσμού,όπως το καρναβάλι του Ρίο, που παρά την παγκόσμια απήχησή του, όχι μόνο δεν έχασεκανένα στοιχείο "παραδοσιακότητας", αλλά αν και εμπλουτίσθηκε με επιστημονικότρόπο με την φαντασία και τις εμπνεύσεις των διοικήσεων των σχολών (που συχνάαποκαλούνται "ακαδημίες"), τελικά όμως το καρναβάλι παραμένει απλώς υπόθεσητων κατοίκων του Ρίο, του λαού, των Cariocas, στους οποίους ο επισκέπτης,καθοδηγούμενος από τις αισθήσεις του απλώς προσχωρεί και παραδίδεται για νααφομοιωθεί εν συνεχεία πλήρως, στην κοινή μέθη.
Βέβαια, το καρναβάλι του Ρίο, για να επιδείξει τηνγνησιότητα και μοναδικότητά του, δεν χρειάστηκε να μετονομάσει τον θεσμό σε"ραγκουτσάρια" όπως τόσο αποτυχημένα γίνεται στην Καστοριά τα τελευταία20-25 χρόνια, αφ' ότου, ανασύρθηκε -άγνωστο ακόμη από πια πηγή, η κακόηχη ονομασία"ραγκουτσάρια" (λατινική λέξη και έθιμο) και τα καρναβάλια τηςΚαστοριάς μετονομάστηκαν και ακολούθησαν έκτοτε μια πορεία αμφίβοληςπρογονοπληξίας.Ούτε φυσικά δίνουν σημασία στους τουρίστες (δεν υπάρχει ούτεένα φυλλάδιο ή πινακίδα σε άλλη γλώσσα, ούτε καν γραφείο για την ενημέρωση των αλλοδαπώντουριστών) όπως η ψύχωση που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια για τους τουρίστεςστην Καστοριά, παρ' όλο που συρρέουν στο Ρίο την περίοδο του καρναβαλιού 1.000.000τουριστών από όλον τον κόσμο.
Το καρναβάλι του Ρίο υπάρχει (όπως κάποτε και της Καστοριάς)για να το ζήσουν, να το απολαύσουν οι μόνιμοι και μη κάτοικοί του, και όχι γιανα (αρχοντο)καμαρώνουν στις τηλεοράσεις, ως το "μόνο γνήσιο ελληνικόκαρναβάλι" και άλλα γραφικά... όπως γίνεται στην Καστοριά.
Εν τέλει όμως, αυτό που θα καταπλήξει τον Καστοριανό στο Ρίο,σε βαθμό που θα τον συγκινήσει μάλιστα, είναι η αβίαστη και αυθόρμητηδιαπίστωση της απρόσμενης ομοιότητας, του τρόπου με τον οποίο γλεντούν, όλεςτις υπόλοιπες ημέρες (πλην των παρελάσεων), οι παρέες στους δρόμους του Ρίο,σαν να επρόκειτο για τα ίδια τα μπουλούκια της Καστοριάς!
Κάθε γειτονιά και συνοικία, Copacabana, Ipanema, Leblon, Centro,Tijouca κ.ο.κ., έχει τα δικά της "μπουλούκια" (ναι, μπουλούκια!), πουντύνονται με τρόπο που θυμίζει τα καστοριανά μπουλούκια, (ή απλώς φορούν μόνοτο μαγιώ τους) και πίσω, γύρω και μπροστά από ορχήστρες με τύμπανα κρουστά και με πνευστά-χάλκιναόργανα και μερικές φορές και με κλαρίνα, ξεχύνονται στους δρόμους και τις υπέροχες παραλίες της μεγάλης αλλάανθρώπινης πόλης τους, χορεύοντας, τραγουδώντας, διακόπτοντας την κυκλοφορία οχημάτων,πίνοντας (μόνο μπύρα συνήθως, λόγω της ζέστης), περιπαίζοντας τους θεατές.
Διαβάστε περισσότερα »
Περισσότερα... »
Κόρη μεικτού γάμου ήταν η Νίκη. Γερμανός ο πατέρας, Έλληνες μετανάστες οι γονείς της μάνας. Μεγάλωσε απολαμβάνοντας όλα τα καλά του δυτικού πολιτισμού. Τίποτα δεν της έλειψε. Ούτε από υλικά αγαθά, ούτε από μόρφωση στερήθηκε. Μόνο παράπονο, ο παππούς και η γιαγιά, που αφού πήραν τη σύνταξή τους στην "ξένη" μάζεψαν τα μπογαλάκια τους, χαιρέτησαν παιδιά και εγγόνια και γύρισαν στο χωριό. Εκεί από όπου είχαν ξεκινήσει πάμφτωχοι και νέοι για να μπορέσουν να φτιάξουν κι αυτοί ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά τους προπαντός, αλλά και για τους ίδιους.
